Z szaleństwem wypisanym na twarzy..

Do Pilipiuka mam nieskrywany uraz. Jego „Kuzynki” w moim odczuciu są książką tak beznadziejną że nie powinna się w ogóle pojawić. Mimo iż historie o Jakubie Wędrowyczu polecało mi sporo osób to jakoś nie mogłem się przemóc. Po licznych walkach z samym sobą doszedłem do wniosku że w tym przypadku grafomaństwo Pilipiuka może objawić swoją pozytywną stronę, bo w końcu przygody egzorcysty amatora obligują do czegoś..

Nie da się ukryć że postać Wędrowycza jest niezwykła i na każdym kroku zaskakuje. Niektóre opowiadania są naprawdę dobre, niestety niektóre już poziomu nie trzymają i dobijają zamiast śmieszyć, Jakoś pomysł wciągnięcia ibn Ladena mnie nie poruszył, a wręcz wywołał niesmak, bo motyw lądowania talibów w Polsce może był kiedyś zabawny, ale szybko się przejadł.. Trochę zastanawiający jest również niespójny obraz Jakuba, bo raz poraża bezmiarem swojej ciemnoty, a raz zaskakuje wiedzą daleko wykraczającą poza możliwości poznawcze wioskowego bimbrownika. Absolutna irracjonalność idealnie tu pasuje, choć momentami czuć że Pilipiuk powinien mieć kogoś kto prewencyjnie w trakcie pisania zdzieli go w łeb i wykrzyknie „nawet nie próbuj!”.

Ogólnie poza pewnymi wyjątkami czyta się miło i przyjemnie. To nie jest książka która ma skłaniać do refleksji czy zadumy, ale jako wypełniające czas czytadło sprawdza się dobrze.

Zryte. 6/10