Z szaleństwem wypisanym na twarzy..

Zwykle wystarczy że jakaś (u)znana osoba (byle nie Ziemiański czy Piekara..) napisze kilka czułych słów na okładce książki by zachęcić do jej przeczytania. Tym razem padło na uwielbianego przez niektórych Jacka Dukaja, który uraczył mnie opisem że Akwaforta „zwyciężyła go stylem, klimatem i nienachalną, nieefekciarską pomysłowością”. Po przeczytaniu zastanawiam się czy to ironia, czy on po prostu gustu nie ma..

Nie zagłębiając się zbytnio w fabułę (której w zasadzie nie ma, albo ja jej po prostu nie dostrzegam) mamy do czynienia z dwójką bohaterów – lekarką Raule i zabijaką Gwynnem, których drogi często przeplatają się. Jako byli rewolucjoniści ścigani przez Armię Bohaterów (co za nazwa..) muszą uciekać z Kraju Miedzi i osiadają w mieście Ashamoil. Głównie mamy styczność z Gwynnem, który dla zabicia czasu prowadzi filozoficzne dysputy z podupadłym w wierze klechą i zakochuje się w artystce imieniem Beth.

Świat w książce to deliryczna wizja obłąkańca – mamy zaprezentowany przekrój od XVII do XIX wieku, wliczając w to parodię westernu wymieszanego z pustynnymi podróżami na wielbłądach. Dziwnych motywów jest więcej jak choćby targowisko o nazwie Carrefour.. To reklama jakaś czy bezpośrednie źródło inspiracji? Gdyby tego jeszcze było mało to autorka próbuje wdawać się w wywody o życiu jak Coelho, i opisywać sceny łóżkowe niczym siedemdziesięcioletnia stara panna która o życiu seksualnym czytała w harlequinach („..wnikał językiem w ustnik Beth.”, litości..).

Wszelkie konkursy głupoty wygrał samotny mściciel, który niczym tarzan biegał tylko w przepasce biodrowej, a jako broń miał topór zrobiony z.. żony (za pomocą „magii”). To potwierdzenie tego że niektórzy po pijaku nie powinni brać się za pisanie.

Nie wiem co Dukaj dostrzegł w Akwaforcie, ale ja raczej nie widzę tego samego, a jedynie chłam który wypełnia tę książkę. W moim odczuciu autorce brakowało konkretnego pomysłu na nią. Czyta się łatwo, ale z lekką nutą politowania dla samego siebie. Dodatkowo można się bezpośrednio czepiać tłumaczenia w którym niesmak budzą niektóre nazwy na które tłumacz widocznie nie miał pomysłu. Zastanawiam się jak ta książka mogła znaleźć się w serii która próbuje uchodzić za taką z dobrym smakiem..

Kicz – nie polecam. 2/10